Hub wodorowy nad Bałtykiem? Potrzeba mądrych regulacji

Jeszcze kilka lat temu Polska była białą plamą na mapie projektów wodorowych. Obecnie jednak w kraju działa 13 stacji zasilania wodorem. Orlen odpowiada za działanie siedmiu takich obiektów operacyjnych.

Czy rynek wodoru naprawdę istnieje?

W trakcie panelu „Budowa rynku wodoru w regionie Morza Bałtyckiego: odbiorcy, infrastruktura i popyt”, dyrektor wykonawczy ds. biopaliw i wodoru w Orlenie Grzegorz Jóźwiak zaznaczył, że współpraca transgraniczna w regionie Bałtyku ma wiele zalet. Zasadnym wydaje się korzystanie z możliwości różnych państw – kraje nordyckie mogą dostarczać wspólnocie tanią energię z OZE, a Polska może wykorzystać swój potencjał biomasowy.

Jóźwiak podkreślił przy tym, że kluczowym wyzwaniem pozostaje budowa rurociągowego połączenia przesyłowego, łączącego kraje nordyckie z Europą Środkową. Bez niego nie da się bowiem w pełni wykorzystać krajowych potencjałów i wspólnie nimi zarządzać.

Przeszkodą dla rozwoju sektora wodorowego jest także niepewność regulacyjna związana z unijnymi przepisami. Jak mówił Jóźwiak, głównym postulatem Orlenu ma być wprowadzenie zasady neutralności technologicznej w dyrektywach RED III oraz RED IV. Paweł Pudłowski, przewodniczący Rady Nadzorczej Banku Ochrony Środowiska (BOŚ), z kolei przestrzegł słuchaczy przed „przeregulowaniem”.

Zauważył, że UE zna już przykłady przepisów dot. funduszy alternatywnych, których dokumentacja liczyła 1 tys. stron i była dla przedsiębiorców barierą nie do przejścia. Jego zdaniem przepisy mogą albo firmę wzbogacić, albo doprowadzić do bankructwa. Dlatego wodór wymaga „mądrej regulacji” – przejrzystych zapisów, które wyznaczą jasne etapy działania.

Mądrzej, niekoniecznie więcej

Mądrzejsze regulowanie miałoby polegać także na tym, że zasoby i wodór powinny być w pierwszej kolejności kierowane tam, gdzie luka kosztowa jest najmniejsza, a efekt redukcji CO₂ – najszybszy. Mówił o tym Christian Winter z EIFO (Duński Państwowy Bank Promocyjny).

Technologia jest silnikiem, ale regulacja jest bijącym sercem modelu biznesowego.
Alexandru Floristean, menadżer ds. ESG, regulacji i polityki oraz partnera operacyjnego w Hy24

Winter wyraził także ostrożny optymizm, mający wynikać z faktu, że pięć duńskich projektów uzyskało dofinansowanie na realizację – „zarówno ze strony unijnego banku, jak i w ramach niemieckiej aukcji”. Dodał, iż jego zdaniem kraj jest bliski decyzji o tym, by „duński operator systemu przesyłowego wreszcie przystąpił do budowy rurociągu”.

Pierwszym w Europie wyznaczonym operatorem wodorowej sieci przesyłowej (HDNO) został Gaz-System. Paweł Sęk, pełniący w spółce funkcję zastępcy dyrektora Pionu Transformacji Energetycznej, mówił podczas dyskusji, że Polska jest trzecim największym producentem i konsumentem wodoru w Unii Europejskiej. Tradycyjny popyt ze strony przemysłu ma więc tworzyć solidne fundamenty pod stopniową konwersję na wodór niskoemisyjny.

Gaz-System rozwija także, wspólnie z TSO z Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy i Niemiec, projekt Nordycko-Bałtyckiego Korytarza Wodorowego (BHC). Przejście inicjatywy do fazy realizacyjnej będzie wymagało jednak ogromnego kapitału, mechanizmów podziału ryzyka oraz wiążących zobowiązań handlowych ze strony dostawców i odbiorców wodoru.

Materiał sponsorowany