12 czerwca 2026 r. w Dzienniku Ustaw opublikowano nowelizację rozporządzenia określającego obszary dopuszczone do podziemnego składowania dwutlenku węgla. Nowe przepisy umożliwiają rozpoczęcie badań oraz przygotowanie inwestycji związanych z magazynowaniem dwutlenku węgla.

To także szansa na rozwój technologii CCS (Carbon Capture and Storage), polegającej na wychwytywaniu emisji z instalacji przemysłowych i trwałym składowaniu ich w strukturach geologicznych. Rozwiązanie ma szczególne znaczenie dla sektorów, w których ograniczenie emisji innymi metodami jest kosztowne lub technicznie trudne, m.in. przemysłu cementowego, chemicznego i części hutnictwa.

Tańsze magazynowanie, ale nie dla wszystkich

Zdaniem Fundacji Instrat rozporządzenie usuwa jedną z kluczowych barier regulacyjnych dla rozwoju krajowego rynku CCS. Chodzi o możliwość wykorzystania polskich magazynów geologicznych, co znacząco ograniczy koszty w porównaniu z transportem i składowaniem CO2 pod dnem Morza Północnego, z którego dziś muszą korzystać niektóre projekty.

Organizacja zwraca jednak uwagę, że lista lokalizacji nie obejmuje wszystkich perspektywicznych lokalizacji. W rozporządzeniu zabrakło m.in. obszarów na Lubelszczyźnie, położonych w pobliżu cementowni w Chełmie i zakładów azotowych w Puławach. W praktyce oznacza to konieczność transportu wychwyconych emisji nawet o około 200 km dalej, co podniesie koszty wdrożenia technologii i może przełożyć się na ceny cementu oraz nawozów.

Podobny problem zdaniem Instrat dotyczy także zakładów w Górażdżach i Kędzierzynie-Koźlu, które również nie uzyskają dostępu do najbliższych potencjalnych magazynów.

Spór o lokalizacje magazynów

Zdaniem Instrat wyższe koszty transportu dwutlenku węgla mogą być czynnikiem osłabiającym dodatkowo konkurencyjność części polskiego przemysłu.

Tymczasem Ministerstwo Klimatu i Środowiska odrzuciło zgłoszone w konsultacjach propozycje rozszerzenia listy lokalizacji do magazynowania dwutlenku węgla. Resort argumentował, że przy ich wyznaczaniu priorytetem było bezpieczeństwo geologicznego składowania, a część pominiętych struktur budzi wątpliwości dotyczące szczelności.

W tym kontekście Instrat wskazuje na regulacyjny paradoks. Obowiązujące przepisy nie pozwalają prowadzić szczegółowych badań geologicznych pod kątem magazynowania przemysłowych emisji poza obszarami wskazanymi w rozporządzeniu. W efekcie trudno jednoznacznie potwierdzić lub wykluczyć przydatność pominiętych lokalizacji.

Mimo tych zastrzeżeń Instrat ocenia publikację rozporządzenia jako przełomowy krok dla rozwoju krajowego rynku CCS. W ocenie organizacji możliwość budowy własnej infrastruktury do wychwytu i magazynowania emisji będzie jednym z warunków utrzymania konkurencyjności energochłonnego przemysłu w kolejnych latach.