Tegoroczny marzec był czwartym najcieplejszym marcem w historii pomiarów – podał Copernicus Climate Change Service (C3S). Średnia globalna temperatura powietrza wyniosła 13,94°C. W Europie był to drugi najcieplejszy marzec od 1940 r., dokąd sięgają pomiary w zbiorze danych ERA5. To silny kontrast z poprzednim miesiącem, który był trzecim najzimniejszym lutym od kilkunastu lat. W marcu 2026 r. odnotowano drugą najwyższą w historii globalną temperaturę powierzchni morza, co wskazuje na coraz bardziej prawdopodobne pojawienie się zjawiska El Niño w tym roku.

Czwarty najcieplejszy na świecie, drugi w Europie

Marzec 2026 r. był czwartym najcieplejszym marcem na świecie ze średnią globalną temperaturą wynoszącą 13,94°C. To o 1,48°C więcej niż szacowana średnia z lat 1850-1900, czyli czasów przedprzemysłowych.

W Europie średnia temperatura wyniosła 5,88°C – był to drugi najcieplejszy marzec w historii pomiarów, który wystąpił zaraz po jednym z najzimniejszych lutych na kontynencie od 14 lat. W ubiegłym miesiący w prawie całej Europie temperatury były wyższe od średniej, a największe odchylenia od normy odnotowano w północno-zachodniej Rosji, na północy Szwecji, Norwegii i Finlandii oraz w krajach bałtyckich. Natomiat nieco chłodniej niż przeciętnie było w Turcji, na południu Europy i części Islandii.

W części USA i Meksyku w marcu odnotowano bezprecedensowe fale upałów. Temperatury wyższe od średniej odnotowano szczeólnie w większości Arktyki, północno-wschodniej Rosji i niektórych częściach Antarktydy odnotowano cieplejsze niż przeciętnie warunki. Z kolei a Alasce, w większości Kanady, południowej Grenlandii i północno-zachodniej Syberii panowały temperatury znacznie niższe od średniej.

El Niño jeszcze w tym roku

Wyjątkowo wysokie temperatury odnotowano na powierzchni morza – w marcu 2026 r. były to drugie najwyższe temperatury w historii pomiarów dla tego miesiąca. Jak poinformował C3S, prawdopodobnie wskazuje to na nadejście El Niño w tym roku. Zgodnie z prognozą National Weather Service amerykańskiej National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA)  z 9 kwietnia zjawisko może rozpocząć się jeszcze w okresie maj-lipiec (61 proc. prawdopodobieństwa) i utrzymać się co najmniej do końca tego roku. Jeśli będzie silne, może przynieść nowe rekordy temperatur i kolejny rekordowy rok. Również Europejskie Centrum Prognoz Średnioterminowych (ECMWF), prognozuje przejście od warunków neutralnych do El Niño w drugiej połowie 2026 r.

W marcu 2026 r. średnia temperatura powierzchni oceanu (SST) w obszarze pozabiegunowym – na szerokości geograficznej między 60°S a 60°N – wyniosła 20,97°C. Wynik ten plasuje się na drugim miejscu po 2024 r. – wówczas kończyło się silne El Niño, które teraz jeszcze nie występuje. Na ten moment wciąż mamy do czynienia z warunkami neutralnymi. Dobitnie pokazuje to, jak bardzo Ziemia jest ogrzana ze względu emisję gazów cieplarnianych. Co istotne, temperatura powierzchni morza rosła przez cały ubiegły miesiąc.

System klimatyczny pod presją

Podczas tegorocznego marca odnotowano także najniższy w historii pomiarów zasięg lodu morskiego dla tego miesiąca w Arktyce. Był on o 5,7 proc. niższy od średniej. Co więcej, zimowe maksimum dziennego zasięgu lodu morskiego było najniższym w historii pomiarów, na równi z marcem 2025 roku.

Z kolei w pobliżu Antarktydy miesięczny zasięg lodu morskiego był „tylko” o 10 proc. niższy od średniej. Znalazł się więc poza pierwszą dziesiątką najniższych zasięgów. W ostatnich czterech latach zasięg w marcu był od 20 do nawet 33 proc. poniżej średniej dla tego miesiąca.\

Dane z Copernicusa za marzec 2026 roku przedstawiają niepokojącą historię: temperatura wzrosła o 1,48°C powyżej poziomu sprzed epoki przemysłowej, zasięg lodu morskiego w Arktyce był najniższy w historii pomiarów w marcu, a temperatury powierzchni morza ponownie zbliżały się do rekordowo wysokich wartości. Każda z tych liczb jest uderzająca sama w sobie – razem tworzą obraz systemu klimatycznego pod stałą i rosnącą presją. Wiarygodne dane, generowane operacyjnie na podstawie miliardów pomiarów z satelitów, statków, samolotów i stacji meteorologicznych, nie są już luksusem naukowym. Stanowią one niezbędny fundament każdej poważnej adaptacji do zmian klimatu i reakcji politycznej.
Carlo Buontempo, Dyrektor ds. Zmian Klimatu w Copernicus w ECMWF

Suchy początek wiosny w Europie

W marcu w większości Europy panowały warunki bardziej suche niż zwykle, co stanowiło kontrast dla dużych opadów deszczu i powodzi, które miały miejsce w niektórych częściach kontynentu w lutym. Suche warunki szczególnie widać na obszarze Polski. Marzec był bardziej wilgotny niż przeciętnie jedynie na Islandii, w północnej Wielkiej Brytanii, w części Skandynawii oraz na wybrzeżu Morza Śródziemnego. W niektórych miejsach doszło także do powodzi. Według doniesień medialnych i raportów centrów klimatycznych w północnej części Kaukazu i w Azerbejdżanie przeszły największe powodzie od stu lat.

Poza Europą, w marcu suche warunki panowały w południowych Stanach Zjednoczonych, północnym Meksyku, południowo-wschodnich Chinach, niektórych częściach Ameryki Południowej i zachodniej Australii. Warunki bardziej wilgotne niż średnia wystąpiły we wschodniej i zachodniej części USA i Kanady, w dużych częściach Australii, południowym Chile i wschodniej Brazylii, a także w niektórych częściach Bliskiego Wschodu, Azji Wschodniej i południowo-wschodniej Afryki. W niektórych częściach Australii odnotowano powodzie.